Home

Advertisement

Loosing sight

  • Oct. 31st, 2009 at 8:46 AM
St. Clare
Last Friday, so, 8 days ago now, I went to the optometrist because I noticed I saw less and my eyes were getting tired. It was then discovered, that my retina had gone bad. A quick test in the eye-clinic Zonnestraal revealed that about 75% of it had come loose. No wonder my sight had gone bad and my eyes tired!

They immediately referred me to the UMCG (big academic hospital in Groningen). And after more examination, they decided to operate on me. Not a nice idea, but if they leave things be, I'll go blind, and fast. Since I don't want that, I agreed.

Monday's the day. I'm expected at 12:30 and if all goes well, I'll be home late Monday-night. They'll use full anesthetic and that part frankly worries me the most.

This also has a few consequences for my actions the coming time: I have an appointment with Fr. Tolboom to absolve me, just in case. And I'll be off-line until further notice.

Re-arranging my time

  • Oct. 17th, 2009 at 11:20 AM
St. Clare
I  am spending far too much time behind my pc and too little in prayer. But that's about to change. I've decided to imediatly stop my hyves and twitteraccounts. And in due time, say at the end of November, or January 1st at the latest, I ...will no longer be on Facebook and SQPNConnect.. If you want to keep track of me, you'll either have to watch Crediums or read my LiveJournal page.

You can find that on: http://alina-ofs.livejournal.com/

You'd have to join and list me as your friend.

I hope you'll understand. I only have 24 hours in a day, and I want to spend them as well as I possibly can. And in my humble opinion, I'd rather spend it with the love of my life then on the internet.

Update over Kevelaer

  • Sep. 6th, 2009 at 2:47 PM
St. Clare
Al eind juli ben ik op bedevaart geweest naar Kevelaer. Er is daar een en ander gebeurt, vandaar dat ik heb gewacht met een verslag. Moest nl. eerst eens goed nadenken wat ik wel of niet ga vermelden.

Zondagmorgen 26 juli ben ik eerst naar de Agnes gegaan. Om deze bedevaart goed te beginnen door mijn hart te zuiveren en mij voor Hem open te stellen. En de TR helpt mij stil te worden en Hem toe te laten.

In Amsterdam trof ik een bekende uit het Hooge Noorden en samen zijn we terug richting Amersfoort gegaan. In Amersfoort ben ik uitgestapt op de stoptrein naar Vathorst: beginpunt van de bedevaart.

Op Vathorst werd ik opgewacht door mijn gastvrouw. Dit heb ik beloond met een bosje bloemen.

Na een goede nachtrust, vertrok maandagmorgen om een uur of 8 de bus bij de kerk in Hooglanderveen. De bus (1 van de in totaal 8 van Amersfoort e.o.) zat goed vol. Opvallend hierbij was de verscheidenheid in leeftijd. Niet alleen grijze hoofden, maar juist gezinnen van allerlei leeftijden, van 8-88 zeg maar.

Onderweg naar Kevelaer is kort het thema uitgelegd. En voor de nieuwkomers was er informatie over Kevelaer zelf beschikbaar.

Zo tegen een uur of 11 kwamen we aan in een zonovergoten stad. Een aantal jongeren was ons op de fiets voorgegaan en ze stonden ons al enthousiast op te wachten.

Na de bagage hebben uitgepakt en naar het hotel te hebben gebracht, liepen we met vaandels, vlaggen en een Mariabeeld naar de kerk. Hier werden we hartelijk welkom geheten.

's Middags, na een uitgebreide lunch, was het tijd voor de kruisweg. Voor wie niet zo goed ter been was, in het Forum, voor de anderen in het processiepark.

Na de kruisweg was er nog wat tijd om souvenirs te kopen voor het avondeten. Dat laatste was bijzonder gezellig: een goede manier om elkaar beter te leren kennen en persoonlijke zaken uit te wisselen.

Na de schnitzel gingen we naar de kerk voor de Eucharistieviering, met als celebrant Mgr. Van Burgsteden, die oorspronkelijk uit die omgeving komt.

Na afloop was er een lichtjesprocessie: iets wat normaal schijnt te zijn maar ik, omdat ik alleen maar twee ééndaagse bedevaarten heb bijgewoond, nog nooit daar heb gezien. Dit was een indrukwekkende ervaring, welke werd afgesloten met een goed glas wijn in het hotel.

Dinsdagmorgen werden we getrakteert op een uitgebreid ontbijt-buffet, voor het tijd was voor de H. Mis met aansluitend een Sacramentsprocessie. 's Middags was er een gebedsdienst, deze werd door de diaken, pastoraal werker en de aanwezige kinderen verzorgd. Heel indrukwekkend! Vooral omdat in deze viering alle intenties werden voorgelezen en letterlijk naar Maria werden gebracht!

Na een slotviering waarin de devotionalia gezegend werden was het al snel 17:00 uur en tijd om de reis naar Nederland weer te beginnen.

De dagen zijn voorbij gevlogen! Het was een heel erg goede mix tussen het horizontale en het vertikale: naast veel gebedsmomenten en vieringen, was er ook veel tijd voor ontmoetingen onderling. Iets wat bij een ééndaagse bedevaart vaak bij inschiet. Ook was er tijd om devotionalia te kopen of gezellig op eenterrasje in de zon te genieten.

Ik heb veel vragen gekregen over mijn Tau en mantilla, maar niet op een vervelende manier. De mensen waren open en er waren dan ook diverse gesprekken over de persoonlijke relatie met Jezus. Verder heb ik een heel persoonlijke ervaring gehad (een mooie, geen vervelende) die ik hier niet zal vertellen. Maar wel één waarmee ik verder kan!

Al met al zou ik zeggen: Kevelaer is de moeite van een bezoek waard. Maar als je gaat, jaag dan niet in één dag op en neer, maar ga, goed geörganiseerd, met een tweedaagse bedevaart. Zoals die door OLV Broederschap Amersfoort e.o. (en anderen) geörganiseert wordt.

Ik ga in iedergeval volgend jaar weer!

Jul. 31st, 2009

  • 2:01 PM
St. Clare
I know a lot of people in Groningen (or going there) read this, so I use this medium to invite everyone for drinks in the pub after H. Pontifical Mass on August 15th.

As you know it is the feast of the Assuption of Mary that day, so it's a day of obligation. I have just returned from Kevelaer to honour Mary, Consolatrix Afflictorum. It was a great trip, we had lovely weather and the liturgy was full of reverence. Now it's time to share my experience and my gifts with you, my friends. So, I hope to meet you on August 15th, outside the cathedral in Groningen!
St. Clare
Many people have seen me with my mantilla on my head: either on sqpnconnect, facebook or in some church. The reason I wear it, is threefold.


1) First of all, the mantilla is an outward sign of my inner feelings and devotion.

I am a third order lay Franciscan and in my country "we" can only be recognized by the Tau cross we wear. As we live and work inside the world, and not in a convent, we are barely noticable. Since some people wear crosses and even rosaries "for fun" or as a fashion statement, I personaly find it .....  poorly. So, in order to express that I am an Franciscan, and to express my devotion to Mother Mary, I do not only always wear a Tau, but when I'm in church I also wear a mantilla.

2) It is tradition.

I am a traditional person (in the good sense of the word) and I like to cover my head. In "the old days" women were obliged to cover their heads in church. I don't know why, but in some protestant churches, the orthdox churches and in the religions of the East, it is still so today.

3) It's a great way to spread the Good Word, or start a conversation about religion.

When I wear it, I stand out in the crowd. And people (especially elderly ones) ask me al sorts of questions. This gives me the opportunity to tell them something about my faith, the SFO and to ask them questions about their perception on things. In other words: it opens up a dialogue in which we can learn something from eachother.

So that's why I wear a mantilla in church. I hope my story will give you readers the courage to find ways to talk about your faith. In kindness and with an open heart!
St. Clare
Hoewel ik al aardig wat kilo's kwijt ben van de 113 die ik een jaar of 2 nog woog, wil ik de laatste 13 die mij van de 80 afhouden er ook nog graag af hebben.

Nu ben ik al goed bezig: ik let op wat ik eet, zorg dat ik voldoende vitaminen binnen krijg en niet te veel vet naar binnen werk. Maar dat is slechts de éne helft. De andere helft van het werk is: BEWEGEN, BEWEGEN en nog meer bewegen.

En dáár schort het bij mij nog wel eens aan. Ik heb een leuk autootje  en het is dan ook zeer verleidelijk om 's morgens deze te pakken om de 4 kilometer naar mijn werk te overbruggen. Ik ben nogal lui van aard en een echte koukleum bovendien: zodra de temperatuur onder de 15 graden komt: :freezing: En aan regen heb ik al helemaal een hekel.

Het bedrijf waar ik werk echter wil graag dat haar werknemers bewegen en om dat wat te stimuleren heeft het een fietsplan bedacht. Iedereen die voor minstens de helft van de tijd op de fiets naar het werk komt, kan een fiets met 15% korting bij één van de geselecteerde rijwielhandelaren kopen. Bovendien hoef je hem zelf niet niet af te rekenen: de nota gaat rechtstreeks naar de salarisadministratie. Het bedrag betaal je vervolgens in 3 jaar tijd (of korter) van je BRUTO salaris terug. De belastingdienst betaalt zo ook nog eens ruwweg de helft van je nieuwe fiets!

Om een lang verhaal nog wat langer te maken: ik besloot dus hieraan mee te doen en ben op een doordeweekse zaterdag alle fietsenwinkels in Hoogeveen en omstreken afgegaan, op zoek naar een mooie, nieuwe, voor mij geschikte fiets.

Dat was nog niet zo eenvoudig. Ik heb het met de motoriek en ben daarom een fiets nodig, met een lage instap. De meeste fietsen zijn te hoog: ik kan er niet op komen, laat staan op fietsen zonder mijzelf en anderen in gevaar te brengen. Ook mogen er geen versnellingen op zitten (immers: hoe sneller ik fiets, hoe meer gevaar dat oplevert) en bovendien ben ik een terugtraprem gewend: handremmen dus liever niet. Het assortiment fietsen dat voor mij geschikt is, is dus klein. En natuurlijk moet de fiets er niet als één of andere mindervaliden ding of seniorenfiets uitzien: het oog wil immers ook wat.

Uiteindelijk kwam ik op Noordscheschut terecht. Daar had men, kant en klaar, DE ideale fiets voor mij staan: een Batavus Personal Bike XLdeLuxe. Uiteraard heb ik er nog wat assecoires bij bedongen (zoals fietstassen, een kilometerteller, broekklemmen en natuurlijk een regenponcho) en vrijdagavond mocht ik hem op komen halen.

Ook heb ik hem meteen tegen diefstal en vernielingen laten verzekeren: die fiets kost mij een maandsalaris en ik wil nu eenmaal niets iets afbetalen wat ik niet meer bezit. Daar komt nog bij dat ik hem echt overal voor wil gebruiken en hem ook met een gerust hart bij het station of aan de Hoofdstraat moet kunnen stallen, waar "men" nog wel eens de neiging heeft een fiets "te verfraaien" of "te lenen". Een goede verzekering is dan ook geen overbodige luxe.

En dit is hem dan:. Hij staat nu veilig op slot in mijn schuur, maar morgenvroeg ga ik er voor het eerst mee naar mijn werk. Wees gewaarschuwd! Uit de weg!

Jongeren en de Kerk

  • Jun. 28th, 2009 at 2:42 PM
St. Clare
Vandaag ben ik naar een gezinsviering in mijn eigen parochie geweest. De kerk zat vol met kinderen (en hun ouders), was vol leven en iedereen was in een goede stemming. Het was een moderne viering, maar wel één volgens het boekje en met hart en ziel door de pastoor en de school samengesteld. Na afloop was er koffie op het schoolplein en gelegenheid om bij te kletsen. Kortom: een goed begin van een mooie zomerdag.

Helaas gaat het er "normaal" wat anders toe in onze parochie. Niet zozeer qua viering, maar vooral qua leven. Op een doordeweekse zondag ben ik één van de jongsten. Verder allemaal ouderen. Hooguit een paar kinderen die met opa en oma zijn meegekomen, en de leeftijdscategorie van 18-50 jaar is blijkbaar wat anders aan het doen. Ook is er geen tijd voor koffie, iedereen moet snel naar huis: de kinderen komen zo. Die zondagochtenden lijkt Onze-Lieve-Vrouw-visitatie doods.

Hoe anders is dat in de Jozef, de Willibrordus en in de Agnes. Daar komen hele gezinnen, bruist de kerk en is er tijd voor koffie en een praatje. Ook de pastoor komt aanschuiven, al dan niet op het nabije terrasje.

Natuurlijk zijn de vieringen in de Jozef en vooral de Willibrordus en de Agnes traditioneler. Maar ik ga er óók heen om wat leeftijdsgenoten te zien. Jongeren (en wat ouderen die jong van geest zijn) die vaak na een lange weg van zoeken de H. Kerk (terug)gevonden hebben.

Hoe komt het dat er in mijn parochie zo weinig jeugd is? En in de Jozef en in de Agnes de gemiddelde leeftijd juist laag ligt?

Persoonlijk vermoed ik dat het doordat jongeren de waarden van de traditie (her)ontdekken en zich daar méér bij thuisvoelen dan bij gekunstelde moderne vieringen die nauwelijks van een protestantse dienst meer te onderscheiden zijn.

"De Kerk moet met haar tijd meegaan", zegt iedereen. ABSOLUUT!

En na de jaren van "alles kan en mag en moet modern" daagt nu weer een tijd van "hoe traditioneler, hoe beter". En daarna zal het ongetwijfeld weer omdraaien. En nog eens...en nog eens....totdat de Heer wederkomt....En de Kerk moet zorgen dat ze meegaat.

"We moeten niet terug naar vroeger", zeggen veel ouderen. HELEMAAL MEE EENS!

Het 2e Vaticaans Concilie heeft veel goeds gebracht. Meer aandacht voor de leken en vrouwen, een natuurlijker gezag en vooral: een liturgie die, INDIEN NODIG op KLEINE punten, aangepast KAN worden aan de noden van de locale parochie. Het heeft de Kerk een menselijker gezciht gegeven.
Maar... het Concilie heeft ook voeding gegeven aan veel misinterpretaties en (dientegevolge)wanpraktijken.

We moeten de goede dingen van vóór het Concilie aanvullen met de oorspronkelijke zegeningen en bedoelingen van dat concilie. Een fantastisch voorbeeld van hoe dat er uit zou kunnen zien vinden we in de Willibrorduskerk in Utrecht.

Willen we überhaupt mensen (weer) de kerk in krijgen, moeten we het verleden vergeten en naar de plaatselijke gemeenschap toe gaan en ontdekken wat zij nodig heeft. En hoe de Kerk daar binnen de geschapen kaders een veilige haven kan bieden. Als de parochie de Traditionele Latijnse Mis wil, moet zij gevierd worden. Wil de parochie de huidige H.Mis, ook goed, mits zonder wanpraktijken opgedragen. (Waarbij ik er geen geheim van maak, dat ik PERSOONLIJK een voorkeur voor de Tridentijnse Mis heb) .

Ik ben er heilig van overtuigd dat wanneer dit (inter)nationaal beleid wordt, de kerken vol zullen stromen. Vooral als men de oude angsten overboord zet en het aandurft om terug te grijpen op de traditie.

In de Jozef, de Willibrordus en de Agnes heeft men dat begrepen. En in Hoogeveen ook...jammer dat er niet iedere zondag zó in overleg een viering samengesteld wordt....

Hopelijk zien meer parochiepriesters (en bisschoppen) het Licht! Want zonder jongeren, is de H. Kerk ten dode opgeschreven!
St. Clare
Afgelopen zondag was Sacramentsdag. Op diverse plaatsen werden er ter ere van het feest van het Heilig Lichaam en Bloed van Onze Heer Jezus Christus een processie en/of andere activiteiten gehouden. Mijn voorkeur ging uit naar de processie in Amsterdam.

Helaas had de NS bedacht dat er juist afgelopen weekend bij Hoogeveen aan het spoor gewerkt moest worden. Dit zou veel tijdsverlies opleveren en aangezien mijn ouders 's middags met vrienden en mij hadden afgesproken naar de Chinees te gaan, was dat nou iets wat ik net niet had.

Maar daarom niet getreurd: in Dokkum stond de Bonifatiusdag op het programma. Wat minder ver weg, met de auto in 1,5 uur te doen en en niet minder katholiek. Dokkum is namelijk heel goed te bereiken: via de A28 en N381 kom je via Drachten vanzelf bij het mooie Friessche stadje uit.

Op de avond voordat ik zou vertrekken, vroeg iemand me of ik via Groningen nog een kennis op kon pikken. Ze moest een workshop geven, en Hao had geen vervoer voor haar geregeld, in de veronderstelling dat ze met een paar andere jongeren mee zou kunnen reizen. De genoemde jongeren vertrokken echter al om 05:00 uur (!!!) uit de Stad, om aan de bezinningstocht deel te kunnen nemen en dat was voor die kennis toch wat al te vroeg. Uiteraard heb ik toegestemd: mijn auto was verder leeg en volgens de DomDom en Goochelmaps zou het maar 6 minuten omrijden zijn. ZOU!
De praktijk zou anders uitpakken....

Tot aan Groningen verliep het voorspoedig. Ik wou om 10:00 in Dokkum zijn en hoewel het volgens de maps maar 30 minuten rijden zou moeten zijn, had ik onder het mom van je weet maar nooit wat je tegenkomt om 09:00 voor het station afgesproken.

Braaf reden we de Stad uit en volgden de aanwijzigingen van de uitgeprinte Maps. Vlak voor Kollum kwamen we echter gele bordjes tegen: WEGwerkzaamheden en omleiding. We deden braaf wat die gele bordjes zeiden, maar waar we nou toch weer terecht kwamen????

Na veel rondrijden, puzzelen met de kaart, kijken welke aangegeven plaatsen het dichtst bij of richting Dokkum lagen, kwamen we naar een half uur dwalen eindelijk het bordje Damwoude tegen. Die kant moesten we op. En eenmaal daar aangekomen zagen we dan eindelijk het verlossende woord Dokkum op de borden.

Maar ja, dan ben je bij Dokkum, maar hoe kom je bij de Bonifatiusbron? Na enig zoeken hebben we een toevallige voorbijganger aangesproken (die toevalligerwijs ook nog een antwoord gaf dat we konden verstáán en begrijpen)en zo ploften we om 10:10 na wat een eindeloze rit door 't Fryske heitelan leek, de auto op een parkeerplaats.

Bij de kapel aangekomen bleek dat we niet de enigen waren die moeite hadden gehad om de kapel te vinden: ook presentatoren Sonja Fahrend en Paul Bitterman (een creatie van Anja Eerhart en Tom van der Werf) hadden hetzelfde ondervonden. Maar door op God te vertrouwen hadden ze uiteindelijk nog net op tijd hun doel bereikt.

Het "confidens in Christo" was ook het thema van deze Bonifatiusdag. Deze woorden uit het wapen van Mgr. De Korte vormden niet alleen de rode draad van de dag, maar ook voor mij een aansporing om me niet langer tegen Christus en Zijn wil te verzetten, maar om me aan Hem over te geven, op voorspraak van Maria.

Zoals in mijn vorige blog vermeld volgen de gebeurtenissen zich in rap tempo op. Ik ben nu 35 en zo'n 7 jaar katholiek en het lijkt net of ik met een (inhaal)race bezig ben. Daar komt nog bij dat ik vaak andere plannen heb dan mijn ouders en dat het wel eens racen is om alles zonder slag, stoot of (al te grote)ruzie in goede banen te houden. Zo ook deze dag. Ik zou gedouched en wel klaarstaan om uit eten te gaan, als mijn ouders terug van visite zouden komen. Eerst zouden ze er om 16:00 uur weer zijn, maar dit was verschoven naar 17:15 uur. Dit zou betekenen dat ik net de eucharistieviering mee kon maken, al zou ik wel hard terug moeten rijden. En dan moest het programma niet uitlopoen! Ik bad dan ook dat de Heer het plan zou doen slagen...

In zijn openingswoord ging de bisshop nader in op zijn wapenspreuk. Zo zei hij onder andere dat hij hem had gekozen omdat hij, toen hij werd gevraagd hulpbisschop van Utrecht te worden, terugdeinsde voor de grote verantwoordelijkheid die hem zou toevertrouwd worden. Maar dat hij de benoeming vertrouwend op Christus zou accepteren. Dat vertrouwen was zijn gids en kracht geweest en dat devies zou voor iedere Christen moeten gelden. Aldus Mgr. De Korte.

Maar het is vaak zo moeilijk om op Hem te vertrouwen...en hoe weet je wat Hij van je wil? Over deze en andere zaken werd openhartig gesproken in de door mij bezochte workshop "Ja zuster, nee zuster". Zuster Elvira Maria was met "haar" postulanten helemaal vanuit Sittard gekomen om openlijk over het godgewijde leven te spreken. Ook vertelde zij hoe ze uiteindelijk bij de Karmelitessen van het Goddelijk Hart van Jezus (Carmel CDJ) was terecht gekomen. En dat dat ook bij haar niet zonder slag of stoot of van de éne op de andere dag was gegaan.....

Na de workshops (ik had ook kunnen kiezen uit een parcours, levend tafelvoetbal, dansen, rozenkrans knopen of een speeddate met onze bisshop) was het tijd voor de lunch. Ik heb veel bekenden gezien en gesproken. Dat laatste heeft me ontzettend goed gedaan. Te zien en merken dat er meer Godszoekers zijn. Elkaar even weer steunen.

Helaas duurde dit moment maar kort. Het werd zolangzamerhand tijd om naar het centrum te gaan voor de processie. Hoewel ik niet wist of ik daar wel zin in had, ben ik gedachteloos meegehobbeld. Ik had daar met Marian afgesproken en ik had nog iets voor haar in mijn tas.

Eenmaal bij de kerk aangekomen bleek dat men vlaggendragers zocht. Ik had geen flauw benul wat dat inhield, maar in een impuls greep ik de Drentse vlag. Toen ik die vast had werd ik naar buiten gedirigeerd en door de organisatie op de juiste plek in de processie gezet.

De processie was dit jaar groter dan ooit. Vele jongeren en vrienden liepen mee. Ook waren er gasten uit Fulda uitgenodigd, ook zij kregen een plek in de stoet. En dan waren er natuurlijk ook nog de aanwezige priesters. De bisschop sloot de rij en we konden al zingend en biddend op pad. Onder weg trokken we veel bekijks. Vooral toen we ook nog eens voor de brug moesten wachten! GEWELDIG!

Bij de kapel aangekomen ging de processie over in de eucharistieviering. Helaas was het programma aardig uitgelopen, zodat ik meteen na de Communie naar mijn auto moest sprinten, vurig hopend dat ik nu geen omeidingen tegen zou komen!

Ik had het gevoel of ik heimelijk vluchtte, maar ja, het kon niet anders. Eenmaal thuis gekomen was ik nauwelijks onder de douche vandaan toen ik mijn ouders al weer aan zag komen.

Toch had ik de hele dag niet willen missen! Het was een feest van herkenning die me ontzettend goed heeft gedaan. Dankzij dit soort dagen en de vele mensen om mij heen die me met gebed steunen, kan ik het aan mijn (levens)pad te vervolgen.

Vertrouwend op Hem die me in Zijn Kerk en dienst geroepen heeft!

Een update...

  • Jun. 20th, 2009 at 8:42 AM
St. Clare

Het is al weer een paar weken geleden sinds ik op pelgrimstocht ben geweest. Ik heb al een klein verslagje gepost, maar nu volgt een uitgebreider verlag, omdat eea toch wel een grote impact gehad heeft.  Ook thuis is er  ondertussen een hele hoop gebeurd. Tijdens mijn vakantie kreeg ik te horen dat mijn oom een aangeboren, erfelijke, hartafwijking heeft. En dat het verstandig was dat ik naar mijn huisarts zou gaan voor een hartfilmpje en bloedafname. Ik ben niet bang voor de uitslag daar ik zowiezo op mijn gezondheid moet letten, maar spannend is het wel. Verder  lig ik de laatste tijd nog al overhoop met mijn ouders. Een soort verlate puberteit, gecombineerd met het feit dat ik een heleboel dingen doe waar mijn ouders het niet mee eens zijn (en waarvan ik dus ook maar niks vertel, anders zouden ze me tegenhouden). De Parijs-Chartres bedevaart is zoiets. Ik heb gezegd dat ik met een vriendin wat zou gaan wandelen. Nog niet eens gelogen ook! Ook ga ik regelmatig naar de Agnes in Amsterdam. En ik ben nog steeds verliefd op OLH. Dat laatste lijkt met de week erger te worden. Iets waar mijn ouders totaal geen "feeling" mee hebben. Sterker nog: als ze zouden weten dat ik het klooster inga, zouden ze me NU naar Beileroord brengen en levenslang in een gekkenhuis op laten sluiten. Wat dat ben ik in hun ogen: compleet maf, ontoerekeningsvatbaar en gestoord. Vandaar dat ik me heb laten inschrijven voor een huurhuisje in Assen. Ook spannend.Gelukkig heb ik afgelopen weekend wat tijd kunnen doorbrengen met een ervaringsdeskundige in diverse zaken. Dat heeft mij enorm gesteund.

Hieronder volgt het uitgebreide verslag van mijn bedevaart:

Vrijdagmorgen stond ik al vroeg op het station van Hoogeveen, met een rugzak vol eten, een grote weekendtas met kleren en (na later bleek)overbodige zooi, slaapzak, matje en wandelstok. :shopping:

De reis begon echt op z'n NS': meteen al 20 minuten vertraging. Gelukkig kon ik tot aan Amsterdam Zuid blijven zitten. Maar daarna moest het lastige nog komen: hoe kom je bepakt en bezakt de smalle poortjes door voor de metro richting Sloterdijk? Daar zouden wij door Berry Tol (jaja, eentje uit mijn favoriete dorp)met een busje opgepikt worden. Ook Berry maakte zich zorgen: Hoe herken ik iedereen? Gelukkig was één nuntobe 1,99 meter, dus dat viel achteraf weer mee. En ook ik was ruim op tijd bij de taxistandplaats.

:driving: Vanaf Sloterdijk ging het naar Delft, waar we de familie Oostveen oppikten(grote aanstichters van de hele expeditie, met name David heeft het op zijn geweten dat dit eigenzinnige, tent-allergische, blarenaantrekkende boontje zich bij het gezelschap heeft aangesloten).

Na een half uur oponthoud was het 9-persoons busje gevuld met pelgrims, bagage en 2 vlaggenstokken :hollandflag: . Ter voorbereiding en verhoging van de vreugde werd er alvast een cd met muziek van de pelgrimstocht opgezet. De stemming zat er dus goed in, tot aan Antwerpen. Gezien het feit dat veel mensen een lang pinksterweekend vrij hadden genomen, was het overvol op de E17 en het duurde dan niet lang, voor we in een file stonden. :waiting:

Toen we eindelijk door de file heen waren, ging het toch weer vlot. Dankzij de DomDom die ons feilloos naar Parijs leidde. Vlak voor de lichtstad ging het echter mis: in plaats van ons in een wijde boog om de stad heen te leiden, gingen we midden in de spits over de binnenring. Je kan op je vingers nagaan, dat dat dus echt niet opschiet....

Later dan gepland konden we de snelweg verlaten richting eerste kampement. Onderweg kwamen we door een dorpje, langs een Italiaans restaurant. Even kwam de gedachte in ons op om te stoppen, maar we besloten toch door te rijden, zodat we voor het donker onze tenten zouden hebben opgezet.

Het kampement was op een bewaker en een stuk of 10 portaloo's na nog ontzettend leeg: we konden staan waar we wilden. Met de plattegrond in de hand heeft expeditieleider Sjaak een goed plekje voor de tenten uitgekozen. Toen ontdekten we meteen een probleem: één van de pelgrims (een oudere, magere heer) was zijn slaapzak vergeten en het zou koud worden die nacht. Edelmoedig heb ik toen aangeboden om in de auto te slapen :freezing: terwijl hij voor de eerste nacht mijn mummieslaapzak zou lenen. Na dat alle tenten in gereedheid gebracht waren, was het tijd voor ons galgenmaal: :pizza: Na een welddadig maal in het eerder gespotte restaurant (met fatsoenlijke plee :wc: ) was het tijd om te rusten: zaterdag werden we immers vroeg bij de Notre-Dame verwacht!

Na een korte (en voor mij koude) nachtrust was het al weer vroeg dag. Gewapend met onze rugzakken (maar zonder vlaggen, die waren zoek) vertrokken we naar Parijs. De DomDom had er zin in om ons alle touristische trekpleisters te laten zien, maar we waren gelukkig nog optijd. Op het plein voor de Notre-Dame voegden we ons bij de Belgen, zij zouden ons vergezellen en begeleiden. Het was een drukte van belang voor, om en in de ND, maar toen ons chapitre afgeroepen werd, konden we nog net achterin de kerk een plekje vinden.

Nadat en of andere bisschop :saint: een toespraak had gehouden en ons de zegen had gegeven, gingen we op pad.

Het was al vroeg mooi weer, iedereen had er zin in en het tempo zat er al meteen goed in. Ik was echter vergeten mijn hoofd te bedekken, en in combinatie met de korte nachtrust moest ik vlak voor de pauze (in een park in een voorstad van Parijs) opgeven. Gelukkig ben ik met een auto naar de plaats gebracht waar de H. Mis gevierd werd.

De H. Mis was geweldig! Zij werd in een bos opgedragen in een partytent die was omgebouwd en gedecoreerd als kapeltent. Dit gaf me echt het Bootcamp gevoel! Met zo'n 8000 pelgrims de H. Mis bijwonen, in de Buitengewone vorm......kippenvel!

Na de H. Mis werd ik wederom met de auto tot het volgende rustpunt gebracht. Samen met andere uitvallers (hitte- en blaren slachtoffers) hebben we daar gebeden. Ook waren er daar priesters aanwezig voor wijze raad en voor het Sacrament van Boete en Verzoening.

Nadat alle lopers (waaronder ook nog zo'n 500 priesters, allen in soutane) waren gepasseerd, werden wij naar het kampement gebracht. Daar kregen we soep met broodjes en water. Gelukkig stonden onze tenten eral, maar het zag er nu toch wel heel anders uit dan die zelfde morgen! Zo ver je kijken kon: tenten, tenten en nog eens tenten!

Na een goede nachtrust werden we gewekt door muziek. Eerst zachtjes, daarna steeds harder. Het was tijd om de boel in te pakken, in de vrachtwagen te laden, ontbijt te nemen en verder te wandelen. Ik werd wakker met knallende koppijn en een draaierig gevoel, zodat het mij verstandiger leek niet te gaan lopen.
Ik was niet de enige: samen met een Schotse en een Oostenrijkse vrouw (en nog een buslading vol) wachtten we geduldig op vervoer naar het bos waar de H. Mis plaats zou vinden.

Toen wij daar aankwamen, was er op een vrachtwagen na nog niets te zien. We dachten eerst dat we verkeerd waren, maar al gauw zagen we wat aktiviteit en na een paar uur stond de kapeltent er en na nog weer wachten was alles gereed voor de groep pelgrims. Opnieuw een H. Mis volgens het missaal van 1962. Het heeft wel wat om zo midden in de natuur OLH te ontvangen. Jongeren die in 2008 met het bisdom Groningen-Leeuwarden naar Lourdes zijn geweest, begrijpen wat ik bedoel. Het heeft iets....intiems.....

Na de H. Mis werden we naar ons kampement gebracht, waar we eerst onze bagage uit de lange rij tassen moesten vissen. Mijn medepelgrims liepen aardig voorop en hadden de tenten al staan! Na het avondeten kwam voor mij het mooiste van deze tocht: Eucharistische Aanbidding! In het tentendorp, ergens tussen Parijs en Chartres, naderde ik Hem in stilte en ootmoed om Zijn stem te vernemen. En Hij fluisterde zacht: ... zoek de stilte....de contemplatie....tlm....agnes....Eindhoven....

Na deze ontmoeting en een goede nachtrust kondigde de muziek al weer vroeg aan dat het tijd was voor de laatste etappe. Vanmiddag zouden we ons doel hebben bereikt. Gesterkt en opgewonden togen we op weg. En inderdaad: in de loop van de middag zagen we de torens van de kathedraal van Chartres steeds dichterbij komen.

Na een ware uitputtingsslag namen we rond een uur of 15:30 ons stekkie op het plein voor de kathedraal in. Moe, maar voldaan: we hadden het gehaald en nu zouden we als belonging opnieuw onze Heer in de Eucharistie ontmoeten.

Na de viering moesten we nog onze bagage van het station halen. Dit viel nog niet mee: na drie droge dagen (waar een worst en eieren aan Clara geven niet goed voor zijn) begon het te regenen. En niet zo'n klein beetje ook! Gelukkig zat er in mijn rugzak een pluutje. :umbrella:

Toen we eidnelijk alles bij elkaar gezocht hadden, liepen we naar de parkeergarage (gelukkig om de hoek) om onze auto en een overnachtingsplaats te zoeken. Moe van alle ontberingen (105 km in 3 dagen is niet niks) besloten we de Marmotte op te zoeken, een klein, goedkoop hotelletje even buiten Chartres. Gelukkig was er plaats!

Voor 30 euri pp hebben we daar heerlijk gegeten, geslapen en ontbeten. Daarna was het weer op naar de file bij Parijs!:caravan: Gelukkig was deze niet zo heftig als op de heenweg.

Wel was er onverwacht oponthoud: omdat het busje optijd weer bij de verhuurder moest zijn, had Berry aan een stuk door willen rijden. Maarre...ik mos pissen! Gelukkig duurde het oponthoud daarvan niet lang, als werd het toch nog racen:formula1: .

Na een vluchting afscheid in Delft togen we richting Amsterdam. Toen ik het bord "Schiphol" zag, kreeg ik een ingeving om ons daar af te droppen. De rest was akkoord.

Zo stapte ik terug in de trein richting noorden en na een lang, lang weekend was ik dinsdagavond rond 19:00 uur weer thuis. Toch zou ik morgen weer gaan!

Hoe ik mijn ervaringen in concrete stappen moet zetten, weet ik nog niet precies. Wellicht moet ik die ervaringsdeskundige eens een weekendje aan haar hoofd zeuren. Hoe dan ook, ik houd jullie op de hoogte!

Back home

  • Jun. 3rd, 2009 at 12:45 PM
St. Clare
I am back home. It was heavy, it was hot, it was extremely difficult for me, but I met a lot of nice people, including M. Toulza of the FSSP. In general, the Paris-Chartres pilgrimage was a beutifull experience, even though I didn't fully make it. Saturday morning I couldn't walk any further after about 3 miles because of fatigue and blisters. Fortunately the Order of Malta came to my rescue. The patched up my feet, gave me some medicins and I was able to walk another 2.5 miles on Saturday afternoon.

On Sunday, I woke up feeling drowsy and disorientated, so I decided not to walk, but join the chapter of St. Raphael, that consists of people that cannot walk (anymore) and that's praying for those that still are walking.

On Monday I walked most of the 8 miles in the morning, again blisters stopped me. But again, after some patching up and a nice break in the sun, I was able to walk the final 5 miles to Chartres.

All in all it was worth it. All along the way, in every chapter, they were singing the Rosary and other chants. There were many priests, brothers, nuns and seminarians, all joining us in habbits and cassocks, and some of them with biretta's and all. And when they all walked into the cathedral of Chartres, the row went on and on and on and even after 15 minutes there still was no end to it. Only after 25 minutes, the bishop walked by us, blessing us.

The liturgy used was the only liturgy that is usable with the 8,000 pilgrims from over 12 countries: that of 1962.

To have a Holy Mass in the middle of the forest (on Saturday and Sunday) in the Extraordinary form was like a piece of heaven! It also took as right back to the early days of our Holy Church.

I didn't take pictures, but here and here and on the official website you can find some pictures. Unfortunately, they only give a vague impression of what's really like. Words cannot discribe it, nor pictures, nor a combination of the two. You have to have been there to understand it.

So, with a lot of training, I defenately will be back in Paris next year!

Ascensionday

  • May. 22nd, 2009 at 3:34 PM
St. Clare
Yesterday was Ascensionday. It was a day packed with grace!

I went to Amsterdam where I had an appointment with Fr. Knudsen. We talked about some stuff that's going on in my life right now and then he heard confession. This was truly a meeting with The Mercifull Lord!

After confession, it was time for the litany in honour of our blessed mother Mary, someting that is done in the month of May before each H. Mass in the Agnes. I also prayed a rosary for Fr. Buit, my diocese, for holy priests and for vocations for the priesthood. And for the situation in the Agneschurch, which is still uncertain.

The TLM was the first one I ever attended on a feastday, and it was.....mercifull. During H. Communion, God gave me a glimpse of His visions and plans for me, and that shed an even clearer light on things. It too was a moment of Grace!

After the H. Mass, David's parents, the conducter of the choir, Guppie and me sat down on a terrace for some coffee. It was already half past twelve and it was my first cup of coffee since breakfast at 6. So, I really needed that!

I had brought some Maria biscuits and the whole role was eaten in a matter of minutes! And then Fr. Knudsen joined in aswel. It was a lovely trip full of grace that ended much too soon. David's parents dropped me off at the station and I had to go home. But...

One more week! And then I'll be walking from Paris to Chartres.

I have seen a lot of (young) people in search of the Truth. In search of holiness, in search of guidance. I am very lucky I live in a diocese where the priests are doing their best to do things by the book, where there are priests that do everything they can to guide their flock. And I am very lucky I am able to go to a decent NOM in Groningen and TLM in Amsterdam or Utrecht. There are lots and lots of people that are deprived from a good, Holy Mass. That don't have a good priest nearby. But there IS a shortage of priests in my diocese and all over the world. We need more holy priests. And we need to pray for them.
So I decided to dedicate my pilgrimage, my suffering, my pain, my frustrations AND my joy for this intention so that God will sent us more holy priests.

Please pray for me during pentecost. And don't forget to thank God for His servants and ask Him if He'll please, please, please sent more!

A day in the city

  • May. 3rd, 2009 at 11:19 AM
St. Clare
Yesterday I went on my "Kruidvattreinkaartje" to Amsterdam. It was a lovely day and I was looking forward to do some shopping at the Albert Cuyp market. There you can find lots and lots of things, from vegetables, clothing, furniture and of course something to eat.

The market lays in "Oud-Zuid", one of the oldest and most authentic parts of the city. Al tough lots of tourists find their way to the market, it still has the atmosphere it had many years ago. After a short stroll (but I still managed to by a beautiful long white skirt) I looked at my watch and decided it was time to walk on a few blocks to the St. Agnes. A lovely, old church that carries elements close to the Jewish culture that has always surrounded it. A church entrusted to the fathers of the FSSP. Serving only Tridentine Masses.

The Low-Mass started at 11 and was followed by adoration, the Rosary and blessing with the H. Sacrament.  Afterward I asked Fr. Knudsen if  I could talk to him about a few things that have been bugging me for a while. We had a very good conversation that put things in perspective again. We agreed that I come to the Agnes the 21st, on Ascension for further preparations for my holyday. Fr. Kundsen was, as always, very friendly and concerned with the young people in the north and he says "Hi" to everyone from Credimus.

Before I went to Amsterdam, I doubted weather I should go there, or to Heiloo. Every first Saturday there is a pilgrimage there in remembrance, of our Holy Mother. The day there consists of H. Mass, followed by Adoration and blessing with the H. Sacrament. Also there's the opportunity to go to confession. And there are long lines for that!

But after I shut the church door behind me, I realized I got the same treatment I would have gotten in Heiloo, but now with the blessed conversation with Fr. Knudsen on top. I really made the right decision.

From church I went back to the Albert Cuyp, for lunch. It was past one and except for a few sweets, and Our Holy Lord, I hadn't eaten since breakfast at 5:45 that morning. So my stomach was loudly protesting! After some chicken-sate I decided to move on, to pour my heart out at Our Blessed Sweet Mother of Den Bosch.

I ran past the long queue at De Groot (Bossche Bollen! Yummy!), past the very attractive shop of Roman Catholic paraphernalia straight to St. Jan's church. Normally the chapel of Our Lady is already filled with people, but with the tragedy in Apeldoorn fresh in mind, there seem to be more people then ever!

After lighting the candle, it was time to go back home. It was already half past 4, and I knew I still had a long journey home ahead of me. At last, at 19:15, the train landed on the station in Hoogeveen. More then twelve hours later since I first got on it towards the west. I was tired, but it was a very useful day!

A perfect day that went horribly wrong

  • May. 1st, 2009 at 10:01 AM
St. Clare

Yesterday was Queensday. A holliday with lots of festivities on wich we celebrate the birthday of our Queen. A day that is quite unique: the royal family usualy takes a tour in one of the twelve provinces of our country and is actively participating in the local festivities.

This year it was the 100rd birthday of the queen's mum, Juliana.  For this, the location was Apeldoorn, where Juliana lived and the queen has her weekend loft.

There was lots and lots of press, and everyting was broadcasted live on tv.
It was a lovely day, nice weather and everyone was cheerfull. The royal family went to Apeldoorn by bus. After a walk in the park, they took a small tour in an open bus. And then this is what the spectaters in Apeldoorn (and everyone on tv) saw:

edition.cnn.com/2009/WORLD/europe/04/30/netherlands.queen.car/index.html

Needless to say, the cheerfullnes ended there and then and all festivities were canceled.

At that time, I was walking in the mainstreet of my hometown, enjoying the bazar, eating some frites, when I heard someone say there was an attack on the queen. At first I thought: "He must be joking, right?. But then, later on, I heard another man say the same thing. So I hurried back home and turned on the news.

I was....horrified. Just as everyone else who saw it.

For more info: see Montymarks blog: http://montymark.livejournal.com/375838.html

Please pray for the victims, their family and all bystanders....

Preparing for my holyday

  • Apr. 18th, 2009 at 6:45 PM
St. Clare
No, that's no error..... This years holiday takes me on a pilgrimage in France. A 3 day pilgrimage, walking 35+ Km a day, so, yeah, I need to prepare myself.

Here www.nd-chretiente.com/index-eng.php you can find out for yourself what I'm up against....

So, in order to be able to actually walk most of the 100 km, I took a long walk today in a area called "The Betuwe". It's now full of blossoming trees and the organized  walk is called: Bloesemtocht (Blossom tour). See www.rodekruisbloesemtocht.nl/ (in Dutch, sorry). I walked 25 km, which is the longest walk I ever walked until now. So I am puffed. Tired. Which is why my language is blurry....

But it was a nice walk. I met lots and lots of nice people. And I did it! A year ago, I weighed over 111 kilo's (!) and it took me 1 hour to walk from Br. Hugo to the church in Wehe den Hoorn. Now I weigh a little over 90 kilo and walked 25 km in roughly 6 hours. And though I'm tired, I can still do things. So I am confident I can make it from Paris (France) to Chartres.

I am really looking forward to the pilgrimage. Especially because we'll have the privilege of TLM on the way! Next week I am going to Beverwijk, but the week after that, I am going to walk from Amsterdam to Haarlem. But before I take off, I want to visit the Agnes for H. Mass.

But now, I think it's about time to shutdown my pc....

Holy madness

  • Apr. 17th, 2009 at 4:42 PM
St. Clare
What do you become if you're hanging out with some geek friends? Right, you get  a little bit crazy....
But what I've got myself into this time is actually holy madness....

Juventutem (and many other organisations) have a yearly Pentecost-march( May 30 - June 1)  from the Notre Dame in Paris France to the cathedral of Chartres France. A 105 km WALK spread out in THREE days! This means I have to walk res. 35, 45, and 25 km a day.

But the TLM and other good stuff is worth it (So David says, I hope he's right, or I'll kill him).

So now I'm walking. Everyday a bit more. I hope my feet and I will survive this holy madness.....

It's a shame TT doesn't accomagny us with her videocamera, she made a hilarious film of the Credimus-retreat....

But anyway....

If you don't hear from me in June, I died in France!
St. Clare

Volgens alle geleerden zitten we midden in een zeer ernstige krediet crisis. Op zich niks nieuws, die treft mij zo elke 5 dagen voor het eind van de maand (het beruchte: ik heb nog een beetje maand over aan het eind van mijn geld). Deze keer was het eens andersom: ik had aan het eind van de maand nog een beetje geld over.

En wat doe je dan? Dan ga je met je vriendin een dagje één of andere stad onveilig maken (bijvoorkeur ver weg waar niemand je kent ;-) ).

Ik had dus nog wat over en omdat de K *piep* voordeeldrogist geen NS kaartjes in de aanbieding had (deze week wel, maar....er stond vanmorgen wel een rij van Hoogeveen tot Tokyo voor de deur om die kaartjes) werd het Groningen.

Ik moest nog een afspraak met Iemand maken en bedacht dat dat dan wel om 9 uur in de Stad kon.

Nadat dat ook weer geregeld was, kwam ook de bus van mijn vriendin aan en konden we aan het shoppen slaan.

We zijn eerst naar de I*piep* Zweedse Grootgigant in meubels gegaan, omdat die net buiten het centrum ligt. Ik heb wat zooi ter verfraaiing mijns kantoors gekocht, en een lijstje gemaakt voor als ik in Assen aan de beurt ben. Omdat het daar zo goedkoop is, zijn we er ook meteen gaan lunchen (2x choco met taart voor 5 euri, kan Piqalle niet aan tippen).

Na onze lunch hebben we eerst de M*piep* elektronicagrootboer onveilig gemaakt (ik ben toch niet gek, er moet nog wel een wasmachine ed komen). Veel gezien; van duur tot goedkoop; van design tot standaard en van onbedienbaar tot idiotproof. Kortom: daar slaag ik wel.

Op weg naar de uitgang/kassa nog een leuke dvdbox gescoord met Britse detectives. Was koopje.

Daarna zijn we de Stad verder in geweest. In de Herestraat was het zoals gewoonlijk erg druk, maar wel beregezellig. Bij de HollandscheEenheidsprijzenMaatschappijAmsterdam heb ik (eindelijk) nog wat schuifspeldjes voor het vastzetten van mijn mantilla gekocht en toen werd het langzaamaan tijd om na te denken wat we wilden eten.

Normaal gaan we naar de B*piep* of de M*piep* of een andere grote Amerikaanse fastfoodketen. Maar na een blik in de portemonix (waar nog 30 euri in zat) besloten we in het kader van de krediet crisis de Groningse Zelfstandige Ondernemer blij te maken.

Dus vroeg vriendin "Waar heb je zin in?" Na even denken brulde in: "Chimichanga!" Dat krijg ik nl thuis nooit. Mijn ouders zijn van het type: wat een boer niet kent, dat vreet hij niet, en dus eet ik voornamelijk hollandsche pot, afgewisseld met Belgisch (Friet!). Na een Mexicaans experiment tijdens een Credimusdag, ben ik nu van het type: wat een boerin niet kent, probeert ze eerst uit, voor ze naar de eerste de beste friettent rent.

Mijn vriendin wist precies waar ik op doelde: op naar de Cantina Mexicana!
Als voorafje cuacamoledip, hoofdgerecht dus Chimichanga en als toetje tortilla dulce con canelo. ZAAAAALIG.
En toen terug naar de trein.

Het was een heerlijk dagje en als de crisis verder doorzet, ligt het in ieder geval NIET aan mij. Want het enige wat helpt, is blijven kopen en genieten!

(Niet zo) Stille Retraite

  • Feb. 16th, 2009 at 5:43 PM
St. Clare

Afgelopen weekend ben ik op retraite geweest met een stel mensen van Credimus (www.credimus.nl). Het zou een stille retraite worden, maar zoals jullie zien, kwam daar niet zo veel van terecht.

 

</lj-embed>

Anja heeft in iedergeval bovenstaande film (in 2 delen) ervan gemaakt en dit beschrijft wel aardig de sfeer. Hieronder is mijn eigen, persoonlijke ervaring:

Ik ben op tijd uit Hoogeveen vertrokken naar Zwolle, waar Mark, Livi en Guido zouden arriveren met de trein vanuit Emmen en Groningen. Ook Anja zou daarheen komen om mensen met de auto op te pikken.

Toen ik daar aankwam, zag ik alleen Mark op het perron staan. (De trein uit Emmen was er nl. eerder dan die uit Groningen). Toen de trein uit Groningen kwam, stapten Livi en Guido er echter niet uit. Na een paar telefoontjes kwamen Mark en ik erachter dat ze later zouden komen (wegens vertraging van zichzelf en de NS)en  rechtstreeks naar Zutphen zouden reisen.

Vanaf  Zwolle zijn we dus naar Leuvenheim gereden. Het was druk, het sneeuwde en regende, maar in de auto's scheen figuurlijk de zon.

Eenmaal aangekomen stond de koffie al klaar. Na de koffie ben ik terug naar Zutphen gereden om David op te pikken.

Toen nog weer later iedereen geärriveerd was, kon het weekend van start.

Het voert te ver om alles te vertellen, maar het was voor mij een goed weekend met veel devotie maar ook veel lol.

Het programma zat vrij vol, maar liet wel ruimte over voor een fikse wandeling.

Ik heb eigenlijk maar één minpuntje kunnen ontdekken: het was tekort!

Gelukkig hebben we gelijk weer een nieuwe datum afgesproken. Maar eerst......

Dat lezen jullie in de volgende blog....
 


Patron Saint

  • Jan. 8th, 2009 at 3:03 PM
St. Clare
A vew days ago, I read Montymark's journal (http://montymark.livejournal.com/339097.html), and it said something of  a patron saint thingy (http://yourpatronsaint.blogspot.com/ ). I joined up and my patron saint for this  year is St. Fidelis of Sigmaringen. Here's some info about him from the Catolic Enceclopidea:

St. Fidelis of Sigmaringen

Born in 1577, at Sigmaringen, Prussia, of which town his father Johannes Rey was burgomaster; died at Sevis, 24 April, 1622. On the paternal side he was of Flemish ancestry. He pursued his studies at the University of Freiburg in the Breisgau, and in 1604 became tutor to Wilhelm von Stotzingen, with whom he travelled in France and Italy. In the process for Fidelis's canonization Wilhelm von Stotzingen bore witness to the severe mortifications his tutor practised on these journeys. In 1611 he returned to Freiburg to take the doctorate in canon and civil law, and at once began to practise as an advocate. But the open corruption which found place in the law courts determined him to relinquish that profession and to enter the Church. He was ordained priest the following year, and immediately afterwards was received into the Order of Friars Minor of the Capuchin Reform at Freiburg, taking the name of Fidelis. He has left an interesting memorial of his novitiate and of his spiritual development at that time in a book of spiritual exercises which he wrote for himself. This work was re-edited by Father Michael Hetzenauer, O.F.M. Cap., and republished in 1893 at Stuttgart under the title: "S. Fidelis a Sigmaringen exercitia seraphicae devotionis". From the novitiate he was sent to Constance to finish his studies in theology under Father John Baptist, a Polish friar of great repute for learning and holiness. At the conclusion of his theological studies Fidelis was appointed guardian first of the community at Rheinfelden, and afterwards at Freiburg and Feldkirch. As a preacher his burning zeal earned for him a great reputation.

From the beginning of his apostolic career he was untiring in his efforts to convert heretics nor did he confine his efforts in this direction to the pulpit, but also used his pen. He wrote many pamphlets against Calvinism and Zwinglianism though he would never put his name to his writings. Unfortunately these publications have long been lost. Fidelis was still guardian of the community at Feldkirch when in 1621 he was appointed to undertake a mission in the country of the Grisons with the purpose of bringing back that district to the Catholic Faith. The people there had almost all gone over to Calvinism, owing partly to the ignorance of the priests and their lack of zeal. In 1614 the Bishop of Coire had requested the Capuchins to undertake missions amongst the heretics in his diocese, but it was not until 1621 that the general of the order was able to send friars there. In that year Father Ignatius of sergamo was commissioned with several other friars to place himself at the disposal of this bishop for missionary work, and a similar commission was given to Fidelis who however still remained guardian of Feldkirche. Before setting out on this mission Fidelis was appointed by authority of the papal nuncio to reform the Benedictine monastery at Pfafers. He entered upon his new labours in the true apostolic spirit. Since he first entered the order he had constantly prayed, as he confided to a fellow-friar, for two favours: one, that he might never fall into mortat sin; the other, that he might die for the Faith. In this Spirit he now set out, ready to give his life in preaching the Faith. He took with him his crucifix, Bible, Breviary, and the book of the rule of his order; for the rest, he went in absolute poverty, trusting to Divine Providence for his daily sustenance. He arrived in Mayenfeld in time for Advent and began at once preaching and catechizing; often preaching in several places the same day. His coming aroused strong opposition and he was frequently threatened and insulted. He not only preached in the Catholic churches and in the public streets, but occasionally in the conventicles of the heretics. At Zizers one of the principal centres of his activity, he held conferences with the magistrates and chief townsmen, often far into the night. They resulted in the conversion of Rudolph de Salis, the most influential man in the town, whose public recantation was followed by many conversions.

Throught the winter Fidelis laboured indefatigably and with such success that the heretic preachers were seriously alarmed and set themselves to inflame the people against him by representing that his mission was political rather than religious and that he was preparing the way for the subjugation of the country by the Austrians. During the Lent of 1622 he preached with especial fervour. At Easter he returned to Feldkirch to attend a chapter of the order and settle some affairs of his community. By this time the Congregation of the Propaganda had been established in Rome, and Fidelis was formally constituted by the Congregation, superior of the mission in the Grisons. He had, however, a presentiment that his laborers would shortly be brought to a close by a martyr's death. Preaching a farewell sermon at Feldkirch he said as much. On re-entering the country of the Grisons he was met everywhere with the cry: "Death to the Capuchins!" On 24 April, being then at Grusch, he made his confession and afterwards celebrated Mass and preached. Then he set out for Sevis. On the way his companions noticed that he was particularly cheerful. At Sevis he entered the church and began to preach, but was interrupted by a sudden tumult both within and without the church. Several Austrian soldiers who were guarding the doors of the church were killed and Fidelis himself was struck. A Calvinist present offered to lead him to a place of security. Fidelis thanked the man but said his life was in the hands of God. Outside the church he was surrounded by a crowd led by the preachers who offered to save his life if he would apostatize. Fidelis replied: "I came to extirpate heresy, not to embrace it", whereupon he was struck down. He was the first martyr of the Congregation of Propaganda. His body was afterwards taken to Feldkirch and buried in the church of his order, except his head and left arm, which were placed in the cathedral at Coire. He was beatified in 1729, and canonized in 1745. St. Fidelis is usually represented in art with a crucifix and with a wound in the head; his emblem is a bludgeon. His feast is kept on 24 April.

More about the program:

May God bless you and grant you many blessings in this new year! You will be so happy that you are participating in this beautiful devotion!
 
I wish that there was an instruction manual that came with this devotion as
there are some who just are not too sure what to do once they have received
a patron saint for the year. Unfortunately there isn't. If you visit my blog though, you will
find some suggestions on what to do. Keep in mind that this is a personal
relationship between you and your saint and you can put as much or as little
into the devotion as you like. There are really no set rules. I always
suggest though that you research and research and research your saint and
find out as much as you can about them. That way you will be better able to
see the connections between the two of you and will also realize the
intercessions as they come. There are a few sites on my blog that can get
you started with your research or you can go to the search engine of your choice and type in "catholic saints" in the search box. I personally like 'google'.
 
This devotion started out as a patron saint for the year and by actually choosing your
saint at that time, on January 1st. But ... it has grown from patron saint of the year being
chosen at the beginning of the year to saints being chosen in late November and all of December to help accommodate all the requests. As the word got out over the last 4 years and news about this devotion traveled, requests started coming in all year long and so now this devotion has taken a look at what people are needing and wanting and every year, something about this devotion has changed. My new blog for this year will not only be the Patron Saint of the Year, but will be defining your needs.  You will be the one to decide if you want a Patron Saint for the Year or if you want a Patron Saint for a life time (such as my mom has done ... she received St. Joseph two years ago and has decided to keep him close to her and not choose another saint) or you can decide to add another Patron Saint to the one(s)that you previously had. If you make your request in say November or March, or any other time, you decide if you want to wait for one year to request another or you can request one to start the new year just like those who started this devotion, which by the way, was St. Faustina and her religious order.
As I said earlier, since there are no set rules as to how to participate, keep in mind that you
may also request a patron saint for an individual and then
you
can keep the devotion going
for that person. For example, if you have someone who you feel needs prayers or spiritual
guidance, you can request a saint for them, and you can keep the devotion going for that person by praying to the saint without that person even knowing about it.
 
One of the most important things to keep in mind is to NOT be disappointed with the saint
that you receive. Since I have been involved in this beautiful devotion, I have come to believe
that there are NO mistakes in which saint chooses you. I have just had too many people
come back and tell me their miracle stories, instant connections, happenings, intercessions, etc ...
to
believe that the saint that they have received is not for them. On my blog, I talk about researching your saint so you can better understand WHY this particular saint has chosen you.
Realize that this heavenly intercessor will be there for you, to help you, to guide you and to make you a better person. How much you get out of the relationship is up to you. The saint that you
receive is very anxious to do what they can for you.
 
Again, some saints are not known very well. All I can say about that is ALLELUIA
if you receive one of them!
These saints are now coming to the forefront and out of obscurity and making themselves
known and appreciated. They can offer a lot to us if we let them. Research and prayer and
talking with them and very importantly, listening to them, will introduce to you what they have
in mind for you. 
 
So, enjoy getting to know your saint and walking hand in hand with them!
Stay in touch and let me know about any connections you may have.
Know that you will be in my prayers! Please keep me in yours.

So, I hope you'll be as enthousiastic as me and join up!

4 oktober

  • Oct. 5th, 2008 at 8:14 PM
St. Clare
Gisteren was het 4 oktober. Voor velen zomaar een datum in de agenda, voor anderen "Werelddierendag".

Voor mij is het één van de belangrijkste dagen in het jaar, nà de dag van mijn geestelijke geboorte (Zie video voor uitleg), de geboorte dag van mijn Grote Liefde welke heel mooi in deze gadget beschreven wordt,
en in deze door Herman Finkers humorvol hertaald is:
en de sterfdag van mijn geestelijke moeder,Clara van Assisi. Zij is voor mij wellicht nog belangrijker dan mijn Hemelse Moeder, Maria, de moeder van mijn Heer en God, Jezus Christus.

Vier Oktober is de sterfdag van mijn geestelijke vader, de Heilige Franciscus van Assisi. 

Gelukkig kon ik gisteren een hele goede H. Mis bijwonen, waarin Francisus' leven en boodschap centraal stond. Uiteraard werd daarin het Zonnelied gezongen en aan de hand daarvan zou ik graag een paar persoonlijke overwegingen uiteenzetten.

Lied: Oneindig machtig goede Heer (mel: Kom, Schepper, Geest)

"Oneindig machtig goede Heer
aan U zij onze lof en eer!
Wij roemen U, omdat Gij zijt
de allerhoogste Majesteit!

U wordt geloofd door de natuur,
bijzonder door dat laaiend vuur
dat opvlamt uit die felle bron,
en die wij noemen [i]Broeder Zon[/i].

Lof komt U toe van [i]Zuster Maan[/i]
met al de sterren die daar staan;
zij stralen met een zachte pracht
als edelstenen in de nacht!

[i]De Wind[/i] die in de wolken jaagt,
langs akkers, bos en water vlaagt.
Als broeder leert hij ons het meest
de werking van Uw heilige Geest.

Met [i]Zuster Water [/i]danken wij:
zo sprank’lend fris en rein is zij
zij geeft ons uit haar overvloed
weer altijd hoop en levensmoed.

U loven wij met Broeder Vuur
zo prachtig krachtig en zo puur.
Hij geeft ons leven warmt’ en licht
en milde glans op ons gezicht.

En [i]Moeder Aarde [/i]brengt U, Heer
als bron van alle leven eer!
Zij geeft ons vruchten zonder tal
en bonte bloemen overal.

U woont in elk Heer, [i]Die bemint[/i]
en tot verzoening is gezind.
Wie pijn draagt om gerechtigheid
die kroont U met Uw heerlijkheid.

U wordt geloofd door [i]Zuster Dood[/i]
die nooit een sterveling buiten sloot.
Zij legt een ieder met zijn lot
in Uwe handen, Lieve God."
[i](Zonnelied)[/i]

Mijn hele leven ben ik, zonder het te weten al franciscaans geweest. Net als bij Franciscus, komen dieren spontaan naar mij toe en lijken ze me te begrijpen. De natuur, het bewust leven: al lang voordat ik God zocht, had Hij mij al gevonden en de kiem gelegd voor bijna alles wat me tegenwoordig, bijna 35 biologische en 6 geestelijke jaren jong, bezig houd.

Franciscus is mijn weg tot Christus. Geen gemakkelijke weg, want hij toont geen triomferende Christus, geen souvereine God, maar eerder de lijdende Christus, en een Vaderlijke God.

Een God die Zich laat vinden in alle schepselen: de vogels, de vissen, de hongerige wolf van Gubbio die op de foto staat, de rovers, de wind, de melaatse die uitgestoten is, en zelfs in de lichamelijke dood.

Dit laatste is voor ons het moeilijkst. In de natuur, in de dieren, ja daar kunnen we God nog wel in zien. Niets voor niets denken we op 4 oktober aan onze dieren!

God zien in de melaatse, de uitgestotenen, dat wordt al lastiger. Tegenwoordig hebben we de ziekte lepra in onze westerse wereld aardig onder controle, maar in Franciscus' tijd was dat anders.

Wie toen lepra had, werdt middels een soort sterfritueel uit de stad verwijderd, naar een leprozenkolonie, waar geen zinnig mens zich wegens besmettingsgevaar durfde te vertonen. De mensen daar waren letterlijk van God en aalmoezen afhankelijk, er was verder niemand die zich om hun bekommerde.

Op een dag komt Franciscus, die al het nodige op geestelijk gebied aan voorbereidingswerk heeft meegemaakt, ongemerkt zo'n leprozenkolonie binnenrijden. En in één van de melaatsen, die hij "toevallig" tegenkomt, herkent hij iets van Christus. Hij stijgt van zijn paard, en omhelst de melaatse. Later zal hij in zijn testament schrijven: "Toen ik in zonden leefde, vond ik het bitter melaatsen te zien. Maar de Heer zelf heeft mij onder hen gebracht, en wat eerst bitter was, is voor mij nu zoet geworden." Dit is voor Franciscus hèt moment van zijn bekering.

Nu zijn er in onze steden geen letterlijke melaatsen meer, er zijn nog wel degelijk mensen die door onze maatschappij uitgestoten worden, en behandeld als ongewenst.

Daarbij moeten we niet alleen aan de vele (al dan niet illegale) vreemdelingen denken, maar ook aan ouderen, zieken en mensen die economisch (niet meer) interessant zijn omdat ze niet (genoeg) produceren en/of consumeren.

Wie kent niet de verhalen van de mannen en vrouwen die, net na de oorlog, met hard werken de kost verdienden, en nu eenzaam achter de geraniums in het verpleeg huis zitten. Als ze niet platgespoten en vastgebonden ongewassen in hun bed liggen wegens personeelsgebrek.....

Wie kent niet de verhalen van mensen die wegens psychische problemen zijn verstrikt geraakt in het leven, maar al jaren wegkwijnen in cellen omdat de psychiatrie ellenlange wachtljisten kent?

Wie kent niet de verhalen van mensen die door ziekte ontslagen zijn en nu met steeds minder geld zich moeten bedruipen (alsof zij erom gevraagd hebben)?

Franciscus roept mij op om naar hun om te zien. Met gebed, met geld, maar ook door eens het bejaardenhuis te bezoeken. Door mijn werk op de salarisadministratie bij Alescon (een Sociale Werkplaats) zie ik genoeg voorbeelden van melaatsen. Door ze mee te laten draaien in de maatschappij voelen zij zich weer mens. En geliefd.....

De schepping is mooi, de schepping is goed. "En God zag dat het goed was" roept Genesis ons toe. De mooie natuur, de bloemen en onze medemensen. Hierin kunnen we meestal nog wel iets van God zien.

Maar het lijden en de dood?
Kan de Heer van het heelal dat wel bedoeld hebben? Hoe kan Franciscus in vredesnaam daar iets van de Heer in zien? Dat is toch onmogelijk.....lijden.....dood, ja ZUSTER dood.....belachelijk!

De laatste strofen van Het Zonnelied komen op ons inderdaad als iets onmogelijks, ja zelfs als belachelijk over.

En dat zou het ook zijn....ware het niet dat Christus ons lijden op Zich heeft genomen en op het kruis vor ons de lichamelijke dood heeft overwonnen.

In het Evangelie spreekt Christus over twee doden: de lichamelijke dood en de tweede, geestelijke dood.

Ik versta dit als volgt: We hebben een beperkt aards lichaam gekregen, dat onze onsterfelijke ziel omhult. Zolang wij hier op aarde leven, zijn deze twee onscheidbaar. Maar God zelf is leven. Waar Hij is, is leven. Waar Hij niet is, is de dood.

De eerste, lichamelijke dood is dan ook de aflegging van ons omhulsel en het opgaan van onze ziel naar God, om geoordeeld te worden. Als we geleefd hebben als kinderen Gods, zal onze ziel voor altijd en eeuwig bij God zijn. Dit is het eeuwige leven.

Als wij echter God definitief hebben afgewezen, zal onze ziel voor eeuwig zonder God leven. En waar God niet is, is geen leven. Daar is de dood. De geestelijke dood.

Zo bezien is sterven geen droeve gebeurtenis (althans, niet voor degene die de dood moet ondergaan, wel voor de nabestaanden die een dierbare moeten missen) en is de lichamelijke dood een bondgenote, een zuster, die ons (dichter) naar God brengt. Maar het lijden, dat daar dikwijls aan vooraf gaat dan?

Vele heiligen hebben het lijden beschouwd als het helpen dragen van Gods kruis. Eén van de bekendste voorbeelden uit onze tijd is Karol Woityla, die als paus Johannes Paulus II zijn moeilijke functie als opvolger van Petrus en Christus' plaatsbekleder op aarde niet heeft neerdgeled toen het lichamelijk minder met hem ging, maar tot het einde toe God en Zijn Kerk in grote nederigheid heeft gediend. Hoe goed en kwaad dat soms ook ging en hoe hard men ook om zijn aftreden riep.....

Hij heeft laten zien dat een mens meer is dan het lijden dat hij zichtbaar draagt. Dat een mens ondans alles (of misschien juist wel dankzij dat alles) niet moet ophouden met Gods weg te gaan.

Ook Franciscus heeft dat laten zien. Sterker nog: voordat hij op deze aardkloot rond liep, werd Christus voornamelijk triomferend afgebeeld. Zelfs van op het kruis straalt Zijn heiligheid, heerlijkheid, glorie en triomf eraf.

Franciscus echter benadrukte een arme, lijdende Christus. Een Mens, ja Gods eigen Zoon, die omwille van ons Zichzelf ontledigd heeft, arm geworden is, in een kribbe is gelegd en voor ons heeft geleden. Geleden uit liefde voor ons, tot Hij er dood aan ging. Dood op het kruis.

Maar God heeft Zijn Zoon niet laten valllen, maar opgewekt uit de dood. En zo is de dood verslagen. En heeft lijden een Christelijk perspectief gekregen.

Niet de Heerlijkheid Gods stond centraal bij Franciscus, maar het kruis. Franciscus wou aan Christus gelijkvormig worden en als antwoord op dat verlangen, heeft God hem geen stralenkrans geveven, maar de stigmata, de kruiswonden van de Heer.

En na deze stigmata te hebben ontvangen op de berg Laverna, dichtte hij de laatste strofes van zijn "lofzang der schepselen".

Laten wij het lijden niet ontvluchten, de uitgestoten medemens niet vergeten, en de dood niet vrezen, maar zigen we nu hardop het zonnelied:

"Geprezen, o Heer,
en geloofd en gedankt
om Uw schepselen die U dienen.
Laudate e bededicete mi Signore,
laudate.

Wees geprezen, mijn Heer, om Uw schepsel broeder Zon,
die voor ons de dag tot dag maakt
en met licht en kleur stralend heen wijst naar de Bron,
die het leven in zijn volheid raakt.

Geprezen, o Heer,
en geloofd en gedankt
om Uw schepselen die U dienen.
Laudate e bededicete mi Signore,
laudate.

Wees geloofd, onze Heer, om de glans van zuster Maan,
en miljoenen sterren fonkelend en kostbaar;
om de wolken en licht en om alle weer bericht,
broeder Wind, fris en zacht of ontembaar.

Geprezen, o Heer,
en geloofd en gedankt
om Uw schepselen die U dienen.
Laudate e bededicete mi Signore,
laudate.

Om het water dat helder en goed is voor wat leeft
en verdeeld in duizend stromen.
Wees geloofd om broeder Vuur die ons licht en warmte geeft
en met kracht in ons hart wil komen.

Geprezen, o Heer,
en geloofd en gedankt
om Uw schepselen die U dienen.
Laudate e bededicete mi Signore,
laudate.

Wees geprezen, mijn Heer, om Uw schepping die ons voedt
om de overvloed van moeder aarde;
die de bloemen en kruiden en vruchten
groeien doet en wat leeft verhoogt in waarde.

Geprezen, o Heer,
en geloofd en gedankt
om Uw schepselen die U dienen.
Laudate e bededicete mi Signore,
laudate.

Wees geloofd, onze Heer, om de mens die vrede sticht,
vreugd’ verspreidt naar Uw welbehagen.
om het hart dat op U, Allerhoogste, zich richt
en het kruis in deemoed wil dragen.

Geprezen, o Heer,
en geloofd en gedankt
om Uw schepselen die U dienen.
Laudate e bededicete mi Signore,
laudate.

Wees geprezen, mijn Heer, om’t geheim van zuster Dood:
onontkoombaar, vreeswekkend, bevrijdend.
Zij die leven in Uw wil ondergaan geen tweede dood.
Wees geloofd en gediend in need’righeid.

Geprezen, o Heer,
en geloofd en gedankt
om Uw schepselen die U dienen.
Laudate e bededicete mi Signore,
laudate.

Vrede en alle goeds!

20/20 Hindsight

  • Sep. 1st, 2008 at 9:04 AM
St. Clare
I am back from an interesting and immense cool week in Warfhuizen. It was a boot-camp full of catechesis.

We slept on a camping where there were two tents: one for the boys, and a chapel-tent in which after the daily liturgy ended, the girls made there bed.

The chapel-tent was decorated like the kluis of Br. Hugo: a rich, warm altar, fully east-ed and very intimate.

In the tent we held our daily H. Mass and in the evening adoration.

This was roughly our daily program:

6:00: getting up and walking to the only shower and toilet (which we shared among the 10 of us).
7:00 clearing out the tent and moving our bed and stuff over to the boys to make it a chapel-tent again.
7:15 walking about half a mile to the kluis for Laudes.
7:30 Laudes
8:00 walking back to the tent for daily Mass
9:15 walking to the communion house for breakfast.

After breakfast we had our first speaker of the day.

11:50 walking to the kluis for the sext.
12:00 sext
12:30 walking back for diner.

After diner it was time for the second lecture of the day.

In the afternoon there was supposed to be spare time, but usually we spend it on preparing things for the compline and for the H. Mass of the next morning.

18:00 vesper in the kluis
18:30 bread
19:00 time for some last discussions and preparations
20:30 compline
21:00 procession of our Holy Lord from the kluis to the chapel-tent
21:30 adoration
22:30 procession of our Holy Lord back to the kluis
23:00 bed-time.

This meant a very intensive program. It began on Tuesday 15:00 and ended on Sunday 15:00.

But on Saturday I had a starting-day of the OFS in Hoogeveen. One of the members, Harry de Jong, lives nearby Warfhuizen and was kind enough to pick me up so I could be with my franciscan brothers and sisters.

I wish I stayed in Warfhuizen!

It started out right: we had franciscan laudes with a big chunk of silence in my parish church. After that we had evaluation at a member's home. Then we went off to Dwingeloo. We had lunch (a giant pancake with cheese and bacon) and after that we had a guest. And there it went al wrong.

The guest was a former English teacher of mine with an interest in the occult. And that's just what we practiced! I don't know the English term, but in Dutch it's called: "Wiggelroedelopen".

So, in 20/20 hind vision, I really wish I stayed in Warfhuizen. Sure, it was nice to see everyone again, we had fun, but for my soul, it did much damage.

But like a Dutch comic says: "da's wel achteraf. En weet alles maar eens achteraf. Kunst als je alles achteraf weet". In English: after you know what you get, you have 20/20 hind vision. That's always easy.

Note to myself: next time I have to make a choice where to spend my day: go for what you know is good for your soul and disregard everything else!

Latest Month

October 2009
S M T W T F S
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by Lilia Ahner